Od Jacka

Uniosłem ironicznie brew, patrząc kątem oka na Adeline która wyglądała na tak pewną zwycięstwa, że to aż przerażająco zabawne. Nie mogłem wyzbyć się wrażenia, że robi się śmielsza z dnia na dzień i nie wiedziałem jak to rozumieć, więc ignorowałem to.

-Gotowa? - pytam, wzdychając w myślach. Gdyby powiedziała nie, byłbym wniebowzięty. Powiedz nie! Powiedzie nie!

-Start! - krzyknęła pewnym siebie głosem a ja tylko wzniosłem oczy ku niebu. Wystartowała pierwsza, niczym burza. Ja ruszyłem truchtem zbaczając z trasy i biegnąc swoimi ścieżkami, nie mal jak kot. Zacząłem biedź a za mną poruszała się smużka fosforującego błękitu. Uśmiechnąłem się pod nosem, przeskakując jedno z obalonych drzew. Deli miała może kilka sekund przewagi ale nie wygra. Dużo jej brakuje do starszego braciszka. Zbiegłem z górki i z opóźnieniem dotarło do mnie jaki dzisiaj mamy dzień, zwolniłem aż całkowicie się zatrzymałem patrząc w jakiś nie osiągalny punkt dla innych.

„-Daj spokój, Jack! - rozległ się wesoły pisk, na co ja tylko buchnąłem śmiechem dalej ją łaskotając.

-Nie, następnym razem przemyślisz to dwa razy. - warknąłem nie przestając.

-Więcej tego nie zrobię! Obiecuje! Ale przestań, błagam! - przestałem a biała wilczyca siedziała mi już na plecach, była lekka lecz udałem, że jej ciężar powala mnie na ziemie. - A teraz ty obiecaj, że więcej mnie nie będziesz łaskotać! - rozkazuje szeptem przy moim uchu. Uśmiecham się kpiąco.

-Oczywiście, mała. - mruczę a ta chichocząc schodzi ze mnie i kładzie się obok mnie.

-Co robimy? - pyta a jej oczy błyszczą wesoło.

-A na co masz ochotę? - unoszę brwi, przekrzywiając głowę.

Zagryza wargę a ja się krzywię, już wiem co chcę robić.

-Nie ma mowy. - rzucam stanowczo wstając z ziemi, otrzepuje się z piachu i idę dalej.

-Oj, Jack! - biegnie za mną robiąc minę zbitego psa.

-Nie. - mówię przez zęby. - Ostatnio prawie straciłaś życie a tym razem...

-Proszę, Jack. Nic mi nie będzie...”

Dzisiaj żałuję, że się zgodziłem. Nigdy jej niczego nie odmówiłem, byłem zbyt zakochany a ona potrafiła owinąć mnie sobie wokoło palca. Przypomniało mi się o wyścigu, który swoją drogą nadal trwał. O nie, moja siostrzyczka nie może poczuć smaku zwycięstwa bo mi spokoju nie da. Ruszyłem biegiem, próbując nie poddać się kiepskim emocjom i nie wykorzystać mocy zamiast prawdziwych umiejętności Del, by mnie zabiła. Wybiegłem na ścieżkę, trafiając w ten sam moment co Adeline. Poczułem na sobie jej zdziwione spojrzenie i uśmiechnąłem się zwycięsko pod nosem. Meta tuż tuż, Del przyśpieszyła a ja z rozbawieniem zrobiłem także to samo. Ostatecznie moja łapa przekroczyła linię mety pierwsza. Oj, już widzę ten bunt Del..

[Adeline?]